Η ήρεμη περιβαλλοντική κρίση της δεκαετίας του ΄60 έχει, σήμερα, εξελιχθεί σε κρίση επιβίωσης, έχοντας επιτευχθεί το ανεπανάληπτο! Να μολύνουμε τον πλανήτη μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια, τόσο πολύ, όσο μολύνθηκε τα τελευταία 10.000 και πλέον χρόνια, από τότε δηλαδή, που ο άνθρωπος άρχισε να δημιουργεί πολιτισμό.
Το μεγάλο ερώτημα, όσον αφορά στην συνειδητοποίηση του προβλήματος, πριν μια 20ετία περίπου ήταν αν η ίδια η κοινωνία είχε αντιληφθεί ότι υπήρχε όντως κρίση. Με λίγα λόγια εάν είχε διαμορφωθεί μια ευρεία κοινή αντίληψη, που θα άλλαζε τον τρόπο ζωής και την περιβαλλοντική ηθική ή ήταν απλώς ανησυχίες και έντονο ενδιαφέρον για το περιβάλλον που αφορούσε ένα ελιτιστικό κύκλο διανοούμενων και επιστημόνων.
Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα κατά την άποψή μου είναι ότι, ενώ η κοινωνία έχει αντιληφθεί σε μεγάλο βαθμό την εκρηκτική διόγκωση της κρίσης - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακολουθεί και τις αρμόζουσες πρακτικές, όπως για παράδειγμα το περιορισμό της κατανάλωσης στις ανεπτυγμένες χώρες και την μείωση των γεννήσεων στις υποανάπτυκτες, στοιχεία τα οποία πραγματικά θέτουν σε κίνδυνο την ασταθή ισορροπία σε μια σειρά από περιβαλλοντικές παραμέτρους - οι πολιτικοί διαπράττουν κατά συρροή μεγάλα λάθη και εγκλήματα.
Λάθη και εγκλήματα που αφορούν αφενός μεν την αδράνεια ή εν πάση περιπτώσει την διστακτικότητα στη λήψη μέτρων σε διεθνές και εθνικό επίπεδο και αφετέρου κυρίως την εκμετάλλευση της περιβαλλοντικής κρίσης για την προώθηση της «φιλο-περιβαλλοντικής» τους εικόνας. Μιας φιλο-περιβαλλοντικής εικόνας, η οποία αποσκοπεί στην προσέλευση ψηφοφόρων μέσα από "συμβολικές" αλλά ταυτόχρονα ψεύτικες ενέργειες.
Οι σκηνές με τη φύτευση δέντρων σε καμένες περιοχές, η συγκέντρωση αδέσποτων απορριμμάτων, η διαλογή των απορριμμάτων για την ανακύκλωση, η μετακίνηση χωρίς αυτοκίνητο, η συγγραφή περισπούδαστων δήθεν άρθρων, η διοργάνωση συνεδρίων χωρίς παρεμπιπτόντως καμία απολύτως επιστημονική τεκμηρίωση και συμμετοχή, τα κοινωνικά gala για το περιβάλλον κλπ. είναι μια σειρά από επικοινωνιακά τεχνάσματα, αποτελούν συνήθεις πρακτικές και θεωρούνται ο ισχυρότερος μαγνήτης συγκέντρωσης ψήφων και διαμόρφωσης ενός οικολογικού προσωπείου.
Αντίθετα, και αυτό είναι το τραγικό, η επιστημονική έρευνα που στηρίζεται στην συγκέντρωση, ανάλυση και σύνθεση των δεδομένων αλλά και οι ειδικοί επιστήμονες αγνοούνται και περιθωριοποιούνται συστηματικά.
Δυστυχώς, το περιβάλλον σήμερα απέκτησε ένα ακόμα κίνδυνο. Την περιβαλλοντική "ευαισθησία" των πολιτικών που αποτελεί μια ισχυρή μετοχή στο πολιτικό χρηματιστήριο.
Το μεγάλο ερώτημα, όσον αφορά στην συνειδητοποίηση του προβλήματος, πριν μια 20ετία περίπου ήταν αν η ίδια η κοινωνία είχε αντιληφθεί ότι υπήρχε όντως κρίση. Με λίγα λόγια εάν είχε διαμορφωθεί μια ευρεία κοινή αντίληψη, που θα άλλαζε τον τρόπο ζωής και την περιβαλλοντική ηθική ή ήταν απλώς ανησυχίες και έντονο ενδιαφέρον για το περιβάλλον που αφορούσε ένα ελιτιστικό κύκλο διανοούμενων και επιστημόνων.
Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα κατά την άποψή μου είναι ότι, ενώ η κοινωνία έχει αντιληφθεί σε μεγάλο βαθμό την εκρηκτική διόγκωση της κρίσης - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακολουθεί και τις αρμόζουσες πρακτικές, όπως για παράδειγμα το περιορισμό της κατανάλωσης στις ανεπτυγμένες χώρες και την μείωση των γεννήσεων στις υποανάπτυκτες, στοιχεία τα οποία πραγματικά θέτουν σε κίνδυνο την ασταθή ισορροπία σε μια σειρά από περιβαλλοντικές παραμέτρους - οι πολιτικοί διαπράττουν κατά συρροή μεγάλα λάθη και εγκλήματα.
Λάθη και εγκλήματα που αφορούν αφενός μεν την αδράνεια ή εν πάση περιπτώσει την διστακτικότητα στη λήψη μέτρων σε διεθνές και εθνικό επίπεδο και αφετέρου κυρίως την εκμετάλλευση της περιβαλλοντικής κρίσης για την προώθηση της «φιλο-περιβαλλοντικής» τους εικόνας. Μιας φιλο-περιβαλλοντικής εικόνας, η οποία αποσκοπεί στην προσέλευση ψηφοφόρων μέσα από "συμβολικές" αλλά ταυτόχρονα ψεύτικες ενέργειες.
Οι σκηνές με τη φύτευση δέντρων σε καμένες περιοχές, η συγκέντρωση αδέσποτων απορριμμάτων, η διαλογή των απορριμμάτων για την ανακύκλωση, η μετακίνηση χωρίς αυτοκίνητο, η συγγραφή περισπούδαστων δήθεν άρθρων, η διοργάνωση συνεδρίων χωρίς παρεμπιπτόντως καμία απολύτως επιστημονική τεκμηρίωση και συμμετοχή, τα κοινωνικά gala για το περιβάλλον κλπ. είναι μια σειρά από επικοινωνιακά τεχνάσματα, αποτελούν συνήθεις πρακτικές και θεωρούνται ο ισχυρότερος μαγνήτης συγκέντρωσης ψήφων και διαμόρφωσης ενός οικολογικού προσωπείου.
Αντίθετα, και αυτό είναι το τραγικό, η επιστημονική έρευνα που στηρίζεται στην συγκέντρωση, ανάλυση και σύνθεση των δεδομένων αλλά και οι ειδικοί επιστήμονες αγνοούνται και περιθωριοποιούνται συστηματικά.
Δυστυχώς, το περιβάλλον σήμερα απέκτησε ένα ακόμα κίνδυνο. Την περιβαλλοντική "ευαισθησία" των πολιτικών που αποτελεί μια ισχυρή μετοχή στο πολιτικό χρηματιστήριο.
